Στέλιος Καζαντζίδης: Συγκλονιστικές στιγμές από το τελευταίο αντίο στον λαϊκό βάρδο που έφυγε σαν σήμερα πριν 19 χρόνια


 Συγκλονιστικές στιγμές από το τελευταίο αντίο στον λαϊκό βάρδο που έφυγε σαν σήμερα πριν 19 χρόνια

Μεσημέρι Σαββάτου του 2001. Δεκαεννέα ολόκληρα χρόνια πριν...Οι δρόμοι της Αθήνας, ειδικά εκείνοι που οδηγούν προς την Ελευσίνα, έχουν πρωτοφανή κίνηση. Αυτοκίνητα γεμάτα κόσμο, με πινακίδες από διάφορες γωνιές της Ελλάδα, έχουν σχηματίσει ουρές χιλιομέτρων. Κανείς όμως δεν διαμαρτύρεται. Οι περισσότεροι είναι σιωπηλοί και λυπημένοι. Μια φωνή μονάχα σπάει τη σιωπή. Μια φωνή δυνατή, με ένταση και λυγμό μοναδικό που βγαίνει από τα ανοιχτά παράθυρα των μποτιλιαρισμένων αυτοκινήτων και ενώνεται μαγικά με τους τραγούδια που αντηχούν από τα μπαλκόνια των σπιτιών. Μια φωνή οικεία, ταυτισμένη με το DNA του Έλληνα, με τις χαρές και τις λύπες του, με τους έρωτες και τους χωρισμούς του, με τον πόνο της ξενιτιάς και τα βάσανα της φτώχειας. Ήταν η φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη, που είχε ξεψυχήσει την προηγούμενη μέρα στο νοσοκομείο, μετά από σκληρή, πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο, σκορπώντας ρίγη συγκίνησης στους απανταχού Έλληνες και ολοκληρώνοντας, τυπικά μόνον όχι ουσιαστικά, ένα τεράστιο κεφάλαιο στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού.

 Kazantzidis_kidia

 Ο αποχαιρετισμός του έμοιαζε με «αντίο» λαϊκού ήρωα, μια εμπειρία που όσοι βίωσαμε δεν είναι δυνατόν να ξεχάσουμε όσα χρόνια κι αν περάσουν. Είχαμε πει το τελευταίο «αντίο» και σε άλλες σπουδαίες και δημοφιλείς προσωπικότητες. Αυτό που συνέβη όμως, εκείνο το Σάββατο, στην Ελευσίνα, έμοιαζε με κινηματογραφική ταινία. Μια ταινία με μεγάλο πρωταγωνιστή τον λαϊκό βάρδο της Ελλάδας, τον τραγουδιστή που κατάφερε να ταυτιστεί απόλυτα με τους παλμούς της καρδιάς και το συναίσθημα αμέτρητων ανθρώπων πολλοί από τους οποίους συνέρρευσαν, με αυτοκίνητα, λεωφορεία, τρένα κι αεροπλάνα, προκειμένου να τον ευχαριστήσουν για όλα όσα τους πρόσφερε και να τού χαρίσουν, το τελευταίο, το πιο δυνατό χειροκρότημα.

 Τί κι αν είχε αποσυρθεί από την ενεργό δράση πριν πολλά χρόνια. Τί κι αν δεν εμφανιζόταν σε νυχτερινά κέντρα για δεκαετίες ολόκληρες. Εκείνο το μεσημέρι αποδείχτηκε περίτρανα πως όταν υπάρχει ψυχή και αλήθεια η φυσική παρουσία περνά σε δεύτερη μοίρα. Κι ο Καζαντζίδης είχε καταθέσει την ψυχή και την αλήθεια του μέσα από τα τραγούδια του, τις μουσικές ιστορίες που ερμήνευσε ανεπανάληπτα ταυτιζόμενος απόλυτα με το λαϊκό αίσθημα και το δίκιο του αδύνατου.

Ανέκαθεν, εξάλλου, ένιωθε πως ήταν ένας από αυτούς. Ακόμη και την εποχή που έκανε τις μεγάλες επιτυχίες του, τους δίσκους που πουλούσαν δεκάδες χιλιάδες αντίτυπα και τα τραγούδια που γίνονταν σουξέ μέσα σε λίγες ώρες, όπως τα «Υπάρχω», «Η ζωή μου όλη», «Ότι αγαπάω εγώ πεθαίνει», «Δεν θα ξαναγαπήσω», «Αγριολούλουδο», «Ζιγκουάλα» κ.α. ,εκείνος ένιωθε στο πετσί του τον πόνο της αδικίας. Άλλοτε εξαιτίας των δισκογραφικών εταιρείών που προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να εκμεταλλευτούν προς όφελός του τα ανεπανάληπτα μουσικά του κατορθώματα, άλλοτε από την ανάμνηση των σκληρών, γεμάτων φτώχεια και πόνο παιδικών του χρόνων κι άλλοτε από το φέρσιμο μιας γυναίκας που αγάπησε πολύ...Δεν την μπορούσε την αδικία δεν την άντεχε. Αδυνατούσε, από χαρακτήρα, να σιωπήσει όταν την έβρισκε στο δρόμο του, ακόμη κι όταν έβλεπε άλλους γύρω του να πέφτουν θύματά της. Και αυτή ακριβώς ήταν η ουσία της δυνατής, διαχρονικής σχέσης τον τον έδενε με το κοινό του.

Αναμφισβήτητα η ασυναγώνιστη λαϊκή φωνή του, οι σπαρακτικοί λυγμοί και το πάθος των ερμηνειών του τον καθιστούσαν μοναδικό. Ήταν, όμως, αυτό το κάτι άλλο, το διαφορετικό, το γνήσιο, το ατόφιο που τον εκτόξευσε στη σφαίρα του μύθου. «Φωνή σαν του Στέλιου ίσως βγει σε 500 χρόνια..» είχε πει ο Χατζιδάκις. «Όλους τους τραγουδιστές να τους βάλουμε σ' ένα καζάνι, μισό Καζαντζίδη δεν βγάζουνε!» πιστοποιούσε ο έμπειρος Άκης Πάνου ενώ ο Μίκης Θεοδωράκης εξηγούσε την μοναδικότητά του υπογραμμίζοντας εύστοχα: «Δεν είναι το μέταλλο που έχει στη φωνή ο Στέλιος, αλλά η καρδιά που έχει μέσα του. Αυτό το σκεύος έχει μέσα του ήχους και φωνές αιώνων...». Πόσο δίκιο είχαν και οι τρεις...!

Γιατί ο Στέλιος Καζαντζίδης ήταν όλα αυτά και πολλά περισσότερα.Γεννημένος για να τραγουδά και να ταυτίζεται με το ακροατήριό του. Ένας τύπος αψύς, δύσκολος και αμετακίνητος, συχνά, σε σχέση με τις απόψεις, τις αρχές και τις πεποιθήσεις του. Εκείνος που μέσα σ' ένα βράδυ πήρε την απόφαση να εγκαταλείψει οριστικά το πάλκο επειδή η ατμόσφαιρα δεν του ταίριαζε πλέον. Τί κι αν του έταζαν λαγούς με πετραχήλια για να επιστρέψει. Εκείνος το λόγο του τον κράτησε μέχρι τέλους. Είναι βέβαιο πως ο κάθετος αυτός χαρακτήρας του στοίχισε ακριβά στην καριέρα του. Είναι επίσης βέβαιο, όμως, πως αν, φερόταν διαφορετικά, δεν θα γινόταν ποτέ ο λαϊκός ήρωας του ελληνικού τραγουδιού. Ανάμεσα στην καριέρα και την αγάπη του κόσμου εκείνος διάλεξε το δεύτερο. 


Kazantzidis_palko

Reactions

Δημοσίευση σχολίου

0 Σχόλια