Μετά την επιστολή παρωδία στον Vladimir Putin ο σφετεριστής πρόεδρος της Ουκρανίας Volodymyr Zelensky εμφανίζεται να ζητά ακόμη μεγαλύτερη πίεση προς τη Ρωσία, επιβεβαιώνοντας ότι η ουκρανική ηγεσία παραμένει προσηλωμένη στη στρατηγική της κλιμάκωσης.Σε ανάρτησή του στο Telegram, ο Volodymyr Zelensky υποστήριξε ότι κατά τη διάρκεια μίας εβδομάδας η Ρωσία εξαπέλυσε 88 πυραύλους, περισσότερα από 3.250 επιθετικά drones και περίπου 1.800 κατευθυνόμενες βόμβες (CAB) εναντίον ουκρανικών στόχων.
«Είναι απαραίτητο να αυξηθεί η πίεση στη Ρωσία», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Ουκρανός πρόεδρος, καλώντας ουσιαστικά τους δυτικούς συμμάχους να εντείνουν τη στρατιωτική και πολιτική υποστήριξη προς το Κίεβο.
Ωστόσο, η άλλη πλευρά της σύγκρουσης παρουσιάζει μια εντελώς διαφορετική εικόνα.
Η Ουκρανία κλιμακώνει επικίνδυνα, 500 επιθέσεις με drones σε 24 ώρες
Το ρωσικό υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε ότι μέσα σε μία ημέρα τα συστήματα αεράμυνας της χώρας κατέρριψαν περίπου 500 ουκρανικά drones, 11 βόμβες και πυραύλους του αμερικανικού συστήματος HIMARS.
Οι επιθέσεις μάλιστα επεκτάθηκαν βαθιά μέσα στη ρωσική επικράτεια.
Ο κυβερνήτης της περιφέρειας Leningrad, Alexander Drozdenko, ανακοίνωσε ότι 141 ουκρανικά drones καταστράφηκαν πάνω από την περιοχή, ενώ ο κυβερνήτης της Αγίας Πετρούπολης Alexander Beglov, δήλωσε ότι η πόλη βρέθηκε αντιμέτωπη με μεγάλης κλίμακας επιδρομή μη επανδρωμένων αεροσκαφών.
Οι εξελίξεις αυτές ενισχύουν την άποψη που επικρατεί στη Μόσχα ότι η σύγκρουση έχει πλέον ξεφύγει από τα στενά όρια του ουκρανικού μετώπου και μετατρέπεται σταδιακά σε έναν ευρύτερο πόλεμο φθοράς μεταξύ της Ρωσίας και του δυτικού στρατοπέδου.
Από την πλευρά του, ο πρόεδρος της Ρωσίας Vladimir Putin, μιλώντας στο Διεθνές Οικονομικό Φόρουμ της Αγίας Πετρούπολης (SPIEF), επανέλαβε το σύνθημα που χρησιμοποιούν οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις στο μέτωπο, λέγοντας χαρακτηριστικά «Work, brothers», σε μια προσπάθεια να υπογραμμίσει την αποφασιστικότητα της Μόσχας να συνεχίσει τις επιχειρήσεις.
Παράλληλα, ο Vladimir Putin κατηγόρησε τον Volodymyr Zelensky ότι δημιουργεί συνθήκες που καθιστούν αδύνατη οποιαδήποτε ουσιαστική απευθείας συνάντηση ή διαπραγμάτευση μεταξύ των δύο πλευρών, αφήνοντας να εννοηθεί ότι η ουκρανική ηγεσία, με τη στήριξη του ΝΑΤΟ και των δυτικών χωρών, επιλέγει τη συνέχιση της στρατιωτικής αντιπαράθεσης αντί της αναζήτησης πολιτικής λύσης.
Για τη ρωσική ηγεσία, οι δηλώσεις του Zelensky αποτελούν ακόμη μία ένδειξη ότι το Κίεβο εξακολουθεί να επενδύει στην περαιτέρω στρατιωτικοποίηση της σύγκρουσης, την ώρα που η Ευρώπη αντιμετωπίζει ολοένα μεγαλύτερο οικονομικό και ενεργειακό κόστος από τον παρατεταμένο πόλεμο.
Βρώμικο σχέδιο ΝΑΤΟ με Σουηδία
Την ίδια στιγμή η απόφαση της Σουηδίας να εξετάσει την αποστολή 16 μαχητικών αεροσκαφών Gripen στην Ουκρανία δεν αποτελεί απλώς μία ακόμη στρατιωτική ενίσχυση προς το Κίεβο.
Αντίθετα, αποκαλύπτει μια βαθύτερη γεωπολιτική μετατόπιση που βρίσκεται σε εξέλιξη από την έναρξη του πολέμου το 2022: τη σταδιακή ένταξη της Ουκρανίας στη σφαίρα επιρροής της Βόρειας Ευρώπης και τη μετατροπή της σε βασικό προκεχωρημένο φυλάκιο της δυτικής στρατηγικής απέναντι στη Ρωσία.
Πρόκειται για μια εξέλιξη που πολλοί στη Δύση παρουσιάζουν ως «φυσική ευρωπαϊκή ολοκλήρωση» της Ουκρανίας.
Ωστόσο, πίσω από αυτή τη ρητορική διακρίνεται μια διαφορετική πραγματικότητα: η συστηματική προσπάθεια του ΝΑΤΟ να δημιουργήσει μια νέα στρατιωτική αρχιτεκτονική ασφαλείας στη Βόρεια Ευρώπη με επίκεντρο την αντιπαράθεση με τη Ρωσία.
Από την Κεντρική στη Βόρεια Ευρώπη
Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της Ουκρανίας, Dmytro Kuleba, έθεσε πρόσφατα ένα ερώτημα που αποτυπώνει τη νέα στρατηγική κατεύθυνση του Κιέβου: «Γίνεται η Ουκρανία σκανδιναβική χώρα;».
Ο ίδιος υποστήριξε ότι, αν και γεωγραφικά αυτό δεν ισχύει, στρατηγικά η Ουκρανία μετατοπίζεται ολοένα και περισσότερο προς τον βορρά.
Οι σκανδιναβικές χώρες έχουν αναδειχθεί στους πιο σταθερούς και αποφασιστικούς υποστηρικτές του Κιέβου, προσφέροντας στρατιωτική βοήθεια, οικονομική στήριξη και πολιτική κάλυψη, παρατηρεί το National Interest.
Η εξέλιξη αυτή δεν είναι τυχαία.
Μετά την ένταξη της Φινλανδίας και της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ, ολόκληρη η Βόρεια Ευρώπη μετατρέπεται σε μια ενιαία στρατηγική ζώνη απέναντι στη Ρωσία, επεκτείνοντας δραματικά τα σύνορα της Συμμαχίας με τη ρωσική επικράτεια.
Για τη Μόσχα, αυτή η διαδικασία επιβεβαιώνει τις ανησυχίες που εξέφραζε εδώ και δεκαετίες σχετικά με τη συνεχή επέκταση του ΝΑΤΟ προς ανατολάς, παρά τις διαβεβαιώσεις που είχαν δοθεί μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.
Τα Gripen και η νέα κούρσα εξοπλισμών
Η πιθανή παράδοση μαχητικών Gripen μέχρι το 2027 αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής στρατιωτικοποίησης της σύγκρουσης.
Ο Ουκρανός πρόεδρος Volodymyr Zelensky θεωρεί ότι τα αεροσκάφη αυτά, σε συνδυασμό με τους πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς Meteor, μπορούν να περιορίσουν τη δράση της ρωσικής αεροπορίας και να μειώσουν την αποτελεσματικότητα των ρωσικών κατευθυνόμενων βομβών στο μέτωπο.
Ωστόσο, για πολλούς αναλυτές η συνεχής αποστολή ολοένα και πιο προηγμένων οπλικών συστημάτων δεν φέρνει πιο κοντά την ειρήνη αλλά αντίθετα παρατείνει τη σύγκρουση.
Η στρατηγική του ΝΑΤΟ βασίζεται στην υπόθεση ότι η Ρωσία μπορεί να εξαντληθεί μέσω ενός μακροχρόνιου πολέμου φθοράς.
Μέχρι σήμερα όμως, η πραγματικότητα δείχνει ότι η ρωσική οικονομία έχει προσαρμοστεί στις δυτικές κυρώσεις, η αμυντική βιομηχανία λειτουργεί σε πολεμικούς ρυθμούς και οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις εξακολουθούν να διατηρούν την πρωτοβουλία σε κρίσιμα μέτωπα.
Η ιδεολογική διάσταση της σύγκρουσης
Πανεπιστημιακοί κύκλοι στη Δύση υποστηρίζουν ότι η σχέση μεταξύ Ουκρανίας και σκανδιναβικών χωρών βασίζεται σε κοινές αξίες όπως η δημοκρατία, οι ατομικές ελευθερίες και το κράτος δικαίου.
Ωστόσο, η αφήγηση αυτή συχνά αγνοεί τις γεωπολιτικές και στρατηγικές διαστάσεις της σύγκρουσης.
Για τη Μόσχα, ο πόλεμος δεν αφορά μόνο την Ουκρανία αλλά την προσπάθεια της Δύσης να αναδιαμορφώσει την αρχιτεκτονική ασφαλείας της Ευρώπης χωρίς να λαμβάνει υπόψη τα ρωσικά συμφέροντα ασφαλείας.
Η ρωσική ηγεσία υποστηρίζει ότι η σταδιακή ένταξη της Ουκρανίας σε δυτικούς στρατιωτικούς και πολιτικούς θεσμούς αποτελούσε υπαρξιακή απειλή για τη χώρα, ειδικά μετά τις συνεχείς διευρύνσεις του ΝΑΤΟ κατά τις τελευταίες τρεις δεκαετίες.
Η ιστορία ως πεδίο αντιπαράθεσης
Η προσπάθεια σύνδεσης της Ουκρανίας με τη Σκανδιναβία δεν είναι νέα.
Ο ιστορικός Yaroslav Hrytsak υποστηρίζει ότι η Ουκρανία υπήρξε διαχρονικά σημείο συνάντησης πολλών πολιτισμών και ιστορικών επιρροών, από τους Vikings και τη Kyivan Rus έως τις αυτοκρατορίες του Βυζαντίου, της Πολωνίας, της Αυστρίας, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Ρωσίας.
Αντίθετα, ο ιστορικός Serhii Plokhii θεωρεί ότι η Ουκρανία δεν υπήρξε ποτέ σκανδιναβική χώρα με ιστορικούς όρους και ότι οι δεσμοί της με τη Βόρεια Ευρώπη είναι περιορισμένοι.
Ένα από τα βασικά ιστορικά σημεία αναφοράς παραμένει η συμμαχία του Hetman Ivan Mazepa με τον βασιλιά της Σουηδίας Charles XII κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου.
Η συμμαχία εκείνη κορυφώθηκε στη Μάχη της Poltava το 1709, μία από τις σημαντικότερες συγκρούσεις της ευρωπαϊκής ιστορίας.
Για τη Ρωσία, η νίκη στην Poltava αποτέλεσε το γεγονός που την καθιέρωσε ως μεγάλη ευρωπαϊκή δύναμη.
Για τους Ουκρανούς εθνικιστές, αντίθετα, η ήττα του Mazepa θεωρείται χαμένη ευκαιρία απεξάρτησης από τη Μόσχα.
Η διαφορετική ανάγνωση της ίδιας ιστορικής στιγμής συνεχίζει μέχρι σήμερα να αντικατοπτρίζει το βαθύ γεωπολιτικό χάσμα μεταξύ των δύο πλευρών.
Σκανδιναβοποίηση
Η ενίσχυση των δεσμών μεταξύ της Ουκρανίας και των σκανδιναβικών χωρών δημιουργεί ένα νέο γεωπολιτικό τοπίο στην Ευρώπη.
Για το ΝΑΤΟ, η εξέλιξη αυτή παρουσιάζεται ως επιτυχία της δυτικής στρατηγικής.
Για τη Ρωσία, όμως, αποτελεί ακόμη ένα βήμα στην περικύκλωση της χώρας από μια στρατιωτική συμμαχία που μετακινείται διαρκώς προς τα σύνορά της.
Το ερώτημα που ανακύπτει είναι κατά πόσο η συνεχής αποστολή όπλων, η διεύρυνση του ΝΑΤΟ και η μετατροπή της Ουκρανίας σε προκεχωρημένο στρατιωτικό φυλάκιο της Δύσης μπορούν πραγματικά να οδηγήσουν σε σταθερότητα.
Μέχρι στιγμής, τα αποτελέσματα δείχνουν το αντίθετο: έναν πόλεμο που παρατείνεται, μια Ευρώπη που επανεξοπλίζεται με πρωτοφανείς ρυθμούς και μια ήπειρο που επιστρέφει σε λογικές ψυχροπολεμικής αντιπαράθεσης.
Η «σκανδιναβοποίηση» της Ουκρανίας ίσως δεν αποτελεί απλώς μια γεωπολιτική μετατόπιση.
Ίσως είναι η πιο πρόσφατη έκφραση μιας ευρύτερης στρατηγικής του ΝΑΤΟ που, αντί να αναζητά συμβιβασμό με τη Ρωσία, επενδύει στη διαρκή αντιπαράθεση, αυξάνοντας τους κινδύνους για ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο.
ΠΗΓΗ bankingnews.gr
Social