Η υπόθεση του μικρού Δημήτρη Κατσαούνου αποτελεί μία από τις πιο τραυματικές σελίδες στην ιστορία του Eθνικού Συστήματος Υγείας, αναδεικνύοντας με τον πιο σκληρό τρόπο τις παθογένειες και την έλλειψη λογοδοσίας που συχνά κοστίζουν ανθρώπινες ζωές.
Όλα ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 2017, όταν το 9χρονο αγόρι, μετά από ένα ατύχημα με το ποδήλατό του, μεταφέρθηκε τραυματισμένο στο Νοσοκομείο της Λαμίας. Εκεί τον ανέλαβε ένας χειρουργός, και η συνέχεια έμελλε να είναι εφιαλτική. Όπως αποδείχθηκε τελικά στα δικαστήρια, λόγω εγκληματικής ιατρικής αμέλειας, η κατάσταση του παιδιού επιδεινώθηκε ραγδαία, με αποτέλεσμα να μεταφερθεί εσπευσμένα στην Αθήνα, στο Νοσοκομείο Παίδων, σε απολύτως τραγική και μη αναστρέψιμη κατάσταση.
Τελικά, στις 29 Ιουλίου του 2017, ο Δημήτρης άφησε την τελευταία του πνοή, βυθίζοντας την οικογένειά του στο πένθος. Η υπόθεση είχε προκαλέσει το κοινό αίσθημα, ενώ βύθισε στο πένθος και την τοπική κοινωνία, κυρίως όσον αφορά στο ερώτημα του πώς είναι δυνατόν ένα παιδί να τραυματίζεται με το ποδήλατό του και στη συνέχεια να πεθαίνει σε τραγική κατάσταση σε ένα από τα μεγαλύτερα νοσοκομεία της χώρας.
Οι γονείς του αδικοχαμένου παιδιού, μέσα στον ανείπωτο πόνο τους, βρήκαν τη δύναμη να παλέψουν για τη μνήμη του γιου τους. Στράφηκαν αμέσως εναντίον του γιατρού, καταγγέλλοντας τις ολέθριες παραλείψεις του και προσέφυγαν στη Δικαιοσύνη, ζητώντας την παραδειγματική του τιμωρία.
Συνήγορος υπεράσπισης της οικογένειας σε όλον αυτόν τον αγώνα ήταν ο ποινικολόγος Νίκος Διαλυνάς. Ο δικαστικός αγώνας κρατήθηκε ζωντανός για χρόνια, μέχρι που στις 18 Δεκεμβρίου του 2024 γράφτηκε ο επίλογος της νομικής διαδικασίας. Ο εν λόγω γιατρός καταδικάστηκε αμετάκλητα για ανθρωποκτονία από αμέλεια, με τη Δικαιοσύνη να σφραγίζει και επίσημα την υπαιτιότητά του για τον χαμό του 9χρονου Δημήτρη.
Ωστόσο, η απόφαση αυτή, που θα έπρεπε να φέρει τη λύτρωση και να απομακρύνει οριστικά τον υπαίτιο από τον ευαίσθητο χώρο της Υγείας, μετατράπηκε σύντομα σε μια νέα, προκλητική πραγματικότητα. Σε μια κίνηση που γεννά σοβαρά ερωτήματα, το Νοσοκομείο Λαμίας προχώρησε στην επαναπρόσληψη του συγκεκριμένου γιατρού με σύμβαση ιδιωτικού έργου και μάλιστα δύο φορές, σύμφωνα με τα αποκαλυπτικά έγγραφα που παρουσιάζει η «Ζούγκλα». Είναι πραγματικά αδιανόητο και εξοργιστικό το πώς ένας άνθρωπος, καταδικασμένος αμετάκλητα για την αφαίρεση μιας παιδικής ζωής, επιστρέφει από την «πίσω πόρτα» στο Εθνικό Σύστημα Υγείας.
Η επιστολή – κόλαφος της μάνας προς τον Υπουργό Υγείας
Στις 22 Μαΐου με μια σπαρακτική και γεμάτη οργή επιστολή, που εστάλη ηλεκτρονικά προς τον Υπουργό Υγείας, Άδωνι Γεωργιάδη, η μητέρα του αδικοχαμένου 9χρονου Δημήτρη Κατσαούνου σπάει τη σιωπή της και ξεσπά κατά της προκλητικής απόφασης του Νοσοκομείου Λαμίας.
Στο κείμενό της, η χαροκαμένη μάνα περιγράφει πώς το Σύστημα Υγείας μετατρέπει τις δικαστικές αποφάσεις σε κουρελόχαρτα, επιτρέποντας σε έναν 73χρονο γιατρό, που καταδικάστηκε οριστικά και αμετάκλητα σε δύο χρόνια φυλάκιση για την ανθρωποκτονία του παιδιού της, να επιστρέψει από το παράθυρο στα ΤΕΠ, μέσω σύμβασης ιδιωτικού έργου.
Μάλιστα, στην ίδια επιστολή αναφέρεται, μεταξύ άλλων και στις πρόσφατες δηλώσεις του Υπουργού για το «φακελάκι» του αναισθησιολόγου, υποστηρίζοντας πως το χειρότερο πράγμα στο ΕΣΥ δεν είναι ο χρηματισμός, αλλά το να βλέπεις το 9χρονο παιδί σου στο φέρετρο από ιατρική αμέλεια και το Κράτος να «ξεπλένει» τον ένοχο.
- Αναλυτικά η επιστολή:
- «Αξιότιμε Κύριε Υπουργέ,
«Ό,τι πιο απαίσιο στο Εθνικό Σύστημα Υγείας είναι να πεθαίνει το 9χρονο παιδί σου από ιατρική αμέλεια, να καταδικάζεται σε πρώτο και δεύτερο βαθμό ΟΡΙΣΤΙΚΑ & ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΑ για ανθρωποκτονία από αμέλεια σε φυλάκιση 2 ετών με αναστολή και το Νοσοκομείο Λαμίας να τον προσλαμβάνει με ετήσια σύμβαση ιδιωτικού έργου.
Αυτή είναι η “ευαισθησία” του συστήματος απέναντι στους ασθενείς. Αυτή είναι η περίφημη «προστασία του αγαθού της δημόσιας υγείας»; Ένας 73χρονος, αμετάκλητα καταδικασμένος για τον θάνατο ενός παιδιού, θεωρείται κατάλληλος να στελεχώσει τα ΤΕΠ επειδή το σύστημα έχει ανάγκες. Άραγε, υπάρχουν τελικά όρια στην υποκρισία ή όλα θυσιάζονται στον βωμό της συγκάλυψης και της βολικής διαχείρισης;
Περάσατε νόμο για συνεργασία με ιδιώτες γιατρούς για να καλύψετε κενά ή για να ξεπλένετε ευθύνες και να επιστρέφουν καταδικασμένοι γιατροί σαν να μη συνέβη ποτέ τίποτα; Γιατί αυτό ακριβώς βλέπει σήμερα κάθε πολίτης: μια Δικαιοσύνη που καταδικάζει και ένα κράτος που ακυρώνει στην πράξη την ίδια την καταδίκη.
Τελικά, τι αξία έχουν οι αποφάσεις των δικαστηρίων όταν το ίδιο το Δημόσιο τις μετατρέπει σε κουρελόχαρτο; Εμείς, ως γονείς, δώσαμε έναν άνισο αγώνα για να μη βιώσει άλλη οικογένεια αυτόν τον εφιάλτη. Και το αποτέλεσμα ποιο είναι; Ο άνθρωπος που κρίθηκε υπεύθυνος για τον θάνατο ενός παιδιού να επιστρέφει στο ίδιο νοσοκομείο, με την πλήρη ανοχή της Πολιτείας, σαν να μην έγινε ποτέ τίποτα.
Αν η αμετάκλητη καταδίκη είχε συμβεί πριν λυθεί αυτοδίκαια η υπαλληλική σχέση λόγω συμπλήρωσης του ορίου ηλικίας, θα είχε ο γιατρός πειθαρχικές συνέπειες; Τώρα με τη σύμβαση συνεργασίας ιδιωτικού έργου δεν τρέχει τίποτα; ΟΛΑ ΚΑΛΑ;
Συγχαρητήρια και πάλι, αλλά είστε ακριβοί στα πίτουρα και φτηνοί στο αλεύρι. Σήμερα δηλώσατε ότι ό,τι χειρότερο έχετε δει στο ΕΣΥ είναι το φακελάκι που ζήτησε ο αναισθησιολόγος. Εγώ κύριε υπουργέ ό, τι χειρότερο έχω δει είναι το 9χρονο παιδί μου σε ΦΕΡΕΤΡΟ, εξαιτίας ενός γιατρού που ενώ καταδικάστηκε οριστικά και αμετάκλητα από την Ελληνική Δικαιοσύνη διορίστηκε ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ στο ίδιο νοσοκομείο.
Αξιότιμε κύριε υπουργέ, όλοι έχουν μάτια και βλέπουν. Όχι άλλη υποκρισία. Όχι άλλα μεγάλα λόγια περί ηθικής και δικαιοσύνης όταν οι ίδιες οι πράξεις του Κράτους ακυρώνουν κάθε έννοια δικαίου και προσβάλλουν τη μνήμη ενός παιδιού που χάθηκε άδικα.
Η μητέρα του αδικοχαμένου 9χρονου Δημήτρη Κατσαούνου
Χήνου Αθανασία».
Οι «αμαρτωλές» συμβάσεις της ντροπής
Η τελευταία σύμβαση που έχει γίνει μεταξύ του καταδικασμένου χειρουργού και του Νοσοκομείου, όπως προκύπτει είναι διάρκειας ενός έτους. Συγκεκριμένα, ξεκίνησε στις 4 Απριλίου του 2026 και λήγει στις 3 Απριλίου του 2027.
Αναφέρεται χαρακτηριστικά στο έγγραφο:
«Η παρούσα σύμβαση έχει διάρκεια δώδεκα (12) μήνες αρχόμενη από 03/04/2026 και λήγουσα την 03/04/2027. Η συνεργασία του ιατρού αφορά καθεστώς πλήρους – αλλά όχι αποκλειστικής απασχόλησης – αμοιβή ίση με αυτή του Επιμ. B’ και κάλυψη κατ’ ανώτατο μηνιαίο όριο έως επτά (7) εφημερίες.»
ΠΗΓΗ zougla.gr
Social